بررسي تاثير نگرش نوگرايانه بر شهر سازي دوره اسلامي (مطالعه موردي: شهر اهر)

هدف از اين مقاله، بررسي تاثير نگرش نوگرايانه بر تحولات كالبدي شهرسازي دوره اسلامي است كه با مطالعه موردي شهر اهر انجام يافته است. شهرهاي ايراني كه پيدائي آنها قدمتي هزاران ساله و تا حدود زيادي تولد آنها به پيش از اسلام بازميگردد، از جمله ميراث هاي فرهنگي اين مرز و بوم هستند كه امروزه به دليل نگرش هاي نوگرايانه حاصل از توسعه برون زا به شدت در معرض تهديد و نابودي قرار گرفته اند. مدل كلي تحقيق كه بر اساس مطالعه ساختار شهرهاي ايراني در طي دو دوره، نگرش اسلامي و نوگرايانه و تطبيق آن با شهر اهر، به روش تحقيق توصيفي، تحليلي و تا درجاتي تطبيقي و به صورت كيفي انجام شده است، اين نتيجه حاصل گرديد كه بر اثر تاثير ديدگاه مبتني بر توسعه برون زا بر ساختار دوره اسلامي شهر اهر، عناصر اصلي و تشكيل دهنده شاكله شهر دوره اسلامي، يعني بازار به عنوان ستون فقرات شهر، مسجد جامع، ارك حكومتي و محلات كه در آن دوره داراي پيوندي ارگانيك و ساختار بهم پيوسته اي بوده اند، نظام ساختاري و منسجم خود را از دست داده و با تغيير عنصر انتظام بخش شهر از «بازار» در تفكر اسلامي به «خيابان» در تفكر نوگرا، باعث گرديده كه كالبد شهر از درون موجب گسست، دگرگوني و تغييرات عمده شده و موجبات ايجاد بافت فرسوده گردد.