پيش بيني سازگاري زناشويي زوج هاي جوان فرهنگي بر مبناي ميزان تمايز يافتگي از خانواده اصلي و رضايت زناشويي والدين

هدف این پژوهش پیش بینی سازگاری زناشویی زوج های جوان فرهنگی بر اساس دو مؤلفۀمیزان تمایزیافتگی فرد و رضایت زناشویی والدین آنهاست. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان متأهل شهر كرمانشاه بود كه حداقل یك سال و حداكثر ده سال از زندگی مشترك آنها گذشته بود و سابقه طلاق نداشتند. 155 نفر از معلمان متأهل با روش نمونه گیری خوشه­ ای به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ­ها پرسشنامه های تمایز­یافتگی خود، سازگاری زناشویی اسپانیر و پرسشنامه محقق­ساخته رضایت زناشویی والدین بود. تجزیه و تحلیل داده های به دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون همزمان انجام شد. نتایج نشان دادند میان رضایت زناشویی والدین و تمایز­یافتگی با سازگاری زناشویی زوجهای جوان رابطه مثبت و معنا­دار وجود دارد. همچنین در این پژوهش رضایت زناشویی والدین و تمایزیافتگی هر دو به طور مثبت سازگاری زناشویی زوجین را پیش بینی كردند. از این یافته ها می­توان نتیجه گرفت زوجهایی كه رضایت زناشویی والدینشان بالاست و از سطح تمایز یافتگی بالاتر برخوردارند، در زندگی زناشویی خود به درجه بالاتری از سازگاری دست خواهند یافت.