نقش اعتماد به خدا در معنابخشي به زندگي

آنچه انسان امروزي را رنج مي دهد، احساس بي هدفي و بي معنايي در زندگي است. از آنجا كه اعتقاد به خدا و صفات كمال او ميتواند نقش بسياري در معناداري زندگي داشته باشد، اين نوشتار به بررسي نقش اين انديشه در معنابخشي به زندگي انسان موحد مي پردازد. انسان باايمان به خدايي حكيم، به آفرينشي هدفمند معتقد شده و در پرتو آناز پوچي رهايي مييابد؛ با ايمان به عدالت الهي، قوانين هستي را عادلانه دانسته، روح اميدواري در او دميده مي شود؛ با اعتقاد به عالم بودن خداوند، اجزاي جهان را برخاسته از آگاهي و معنادار مييابد؛ در پرتو باور به خدايي توانا، شور و نشاط دروني اش با قدرتي ماورائي گره خواهد خورد؛ با اعتقاد به رحمت واسعه الهي، زندگي اميدوارانه و معناداري خواهد داشت و... . باور قلبي عميق در بعد نظر و پايبندي به دستورات چنين خدايي مي تواند زندگي را معنادار كند.