بررسي رابطه چاقي با سطح فعاليت بدني در دانش آموزان دختر 12-7 سال شهرستان جوانرود

زمينه: در سال­ هاي اخير، چاقي در دوران كودكي به يك موضوع گسترده­ي جهاني تبديل شده است. با افزايش شيوع چاقي در جهان، اضافه وزن و چاقي در كودكان نيز در حال افزايش است. هدف از اين پژوهش بررسي ميزان شيوع چاقي و ارتباط آن با سطح فعاليت بدني دختران 12-7 سال شهرستان جوانرود بود. روش­ها: 335 دختر12-7 سال از بين 2316 دانش­آموز دختر مقطع ابتدايي شهرستان جوانرود به طور تصادفي انتخاب شدند. قد، وزن، سن، نسبت دور كمر به لگن، ضخامت چربي زير پوستي سه سر و ساق در دانش­ آموزان دختر اندازه­ گيري شد. براي تعيين سطح فعاليت بدني آزمودني­ ها از پرسشنامه استاندارد فعاليت بدني بك استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده­ ها از ضريب همبستگي پيرسون (05/0p≤) استفاده شد. يافته­ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه شيوع چاقي و اضافه وزن در دانش­ آموزان دختر 12-7 سال شهرستان جوانرود به ترتيب 77/4% و 76/7% بود. همچنين بين شيوع اضافه وزن و سطح فعاليت بدني رابطه منفي، متوسط و معنادار (44/0r=-، 04/0p )، بين چاقي و سطح فعاليت بدني رابطه منفي، بالا و معنادار (73/0r=-، 005/0p ) و بين سن (22/0- r=، 001/0P<)، نسبت دور كمر به لگن (35/0- r=، 001/0P<) و درصد چربي و سطح فعاليت بدني (32/0- r=،001/0P<) رابطه منفي، پايين و معنادار مشاهده شد. نتيجه­گيري: پژوهش حاضر نشان داد بين شيوع چاقي و اضافه وزن، نسبت دور كمر به دور لگن و درصد چربي با سطح فعاليت بدني همبستگي متوسط و ضعيفي وجود دارد، لذا فعاليت بدني كمتر مي­تواند يكي از دلايل اضافه وزن و چاقي در كودكان باشد.