اثربخشي آموزش مهارت هاي خودنظارتي توجه بر افزايش توجه در دانش آموزان با مشكلات خواندن

زمينه: با وجود اين كه خواندن به عنوان يكي از عمده ترين روش هاي كسب معلومات و دانش و اساسي ترين ابزار يادگيري دانش آموزان است، واقعيت هاي موجود در جامعه نشان دهنده توانايي پايين دانش آموزان ايراني در اين مهارت است. هدف از اين پژوهش، بررسي اثربخشي آموزش مهارت هاي خودنظارتي توجه بر افزايش توجه در دانش آموزان با مشكلات خواندن بود. روش: روش اين پژوهش آزمايشي از نوع تك آزمودني با چند خط پايه بود. جامعه آماري، دانش آموزان پسر پايه سوم بود كه در سال تحصيلي 91-1390 با مشكلات خواندن به مركز مشكلات يادگيري كوشا، شهر بابل مراجعه كردند و از بين شركت كنندگان، 3دانش آموز با مشكلات خواندن به صورت موردي در چندين مرحله (خط پايه، درمان و پيگيري) مورد مطالعه قرار گرفتند. به منظور جمع آوري داده ها از آزمون هوش كودكان وكسلر و آزمون نارساخواني (كرمي نوري و مرادي، 1387) استفاده شد. تجزيه وتحليل داده ها نيز به وسيله تحليل ديداري و محاسبه اندازه اثر انجام شد. يافته ها: تحليل داده ها، فرضيه هاي پژوهش را تاييد كردند و نشان دادند كه آموزش خودنظارتي توجه بر افزايش توجه در دانش آموزان با مشكلات خواندن موثر بوده و در طول زمان نيز پايدار است. نتيجه گيري: با توجه به نتايج فوق مي توان بيان كرد آموزش توجه همانند ساير مهارت هاي زيربنايي يادگيري مي تواند رويكرد موثري در درمان مشكلات خواندن داشته باشد.