اثربخشي آموزش مبتني بر رايانه در پيشرفت تحصيلي دانش آموزان پسر با كم تواني ذهني

پژوهش حاضر با هدف بررسي ميزان اثربخشي آموزش رايانه اي بر پيشرفت تحصيلي دانش آموزان پسر با كم تواني ذهني انجام شد. روش: روش اين پژوهش آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل ۳۲دانش آموز پسر با كم تواني ذهني بود كه در 4كلاس آمادگي مقدماتي در سال تحصيلي 1394-1393 در ناحيه يك شهرستان مشهد مشغول به تحصيل بودند. با روش نمونه گيري تصادفي ساده يك گروه ۸نفري به عنوان گروه گواه به شيوه سنتي و يك گروه ۸ نفري به عنوان گروه آزمايش به شيوه آموزش رايانه اي آموزش ديدند. در ابتدا پيش آزموني از دانش آموزان گرفته شد، سپس گروه آزمايش به مدت ۱۴روز در ۶۰ساعت با روش مبتني بر رايانه آموزش ديدند و گروه گواه در همان مدت با روش سنتي توسط معلمان موردآموزش قرار گرفتند. ابزار پژوهش، 2آزمون پيشرفت تحصيلي محقق ساخته بود و روايي آن ها توسط معلمان دوره آمادگي تاييد شد. داده هاي گردآوري شده با استفاده از روش آماري توصيفي و تحليل كوواريانس تحليل شدند. يافته ها: يافته ها حاكي از آن بود كه روش هاي آموزش به كمك رايانه تاثير بيشتري نسبت به روش هاي سنتي در يادگيري فراگيران داشته است. نتيجه گيري: پيشنهاد مي شود از آموزش رايانه اي براي كمك به پيشرفت تحصيلي دانش آموزان با كم تواني ذهني استفاده شود.