مقايسه دبيران مدارس هوشمند و عادي از نظر صلاحيت هاي تدريس مبتني بر فناوري

هدف پژوهش حاضر مقايسه صلاحيت هاي تدريس مبتني بر فناوري در دبيران متوسطه هوشمند و عادي شهر همدان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع پيمايشي و جامعه آماري آن 437 دبير زن دوره اول متوسطه شهر همدان در سال تحصيلي 94-1393 بود. با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي و بر اساس جدول كرجسي و مورگان 103 نفر مدارس هوشمند و 102 نفر از مدارس عادي به عنوان نمونه انتخاب شد. ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه محقق ساخته سي و شش گويه اي بود و بر اساس مقياس پنج درجه اي ليكرت تنظيم گرديد كه در تهيه آن از پرسشنامه هاي شاهين(2011)، ليو، زنگ و ونگ (2015) و جمشيدزاده (1393) استفاده شد. روايي محتوايي پرسشنامه با اعمال نظرات هشت نفر از متخصصان فناوري اطلاعات و تعليم و تربيت به دست آمد و ميزان پايايي آن با استفاده از آلفاي كرونباخ 82/0 محاسبه شد. داده هاي به دست آمده با استفاده از شاخص هاي آمار توصيفي مانند: فراواني، ميانگين، انحراف استاندارد، جدول و نمودار و آمار استنباطي مانندt تك نمونه اي و t مستقل استفاده شد. تحليل يافته ها نشان داد، معلمان مدارس هوشمند از نظر دانش شناختي 34/6=T ، نگرشي 74/6 =T، مهارتي و عملكردي 34/6 =T و خودكارآمدي رايانه اي 42/4 = T در سطح معني داري كمتر از يك صدم نسبت به معلمان مدارس عادي در سطح بالاتري قرار داشتند.