ارزيابي فنوتيپي توانايي توليد بيوفيلم در استافيلوكوكوس اورئوس مقاوم به متي سيلين

سابقه و هدف: توليد بيوفيلم همانند تغييرات ژنومي يكي از عوامل مقاومت آنتي­ بيوتيكي در باكتري­ ها مي ­باشد كه عفونت­ هاي راجعه از پيامدهاي آن و عفونت استافيلوكوكوس اورئوس مقاوم به متي­ سيلين، معمول­ ترين شكل آن در افراد مبتلا به اين عفونت­ ها مي­ باشد. هدف از اين مطالعه بررسي توانايي توليد بيوفيلم در استافيلوكوكوس اورئوس­هاي مقاوم به متي­سيلين جدا شده از بيماران با عفونت­ هاي كلينيكي مختلف مي ­باشد. مواد و روش ­ها: تعداد 50 سويه استافيلوكوكوس اورئوس از نمونه ­هاي كلينيكي مختلف جداسازي شده و با تست­ هاي بيوشيميايي و PCR اختصاصي گونه تعيين هويت شدند. با روش انتشار ديسك و بررسي حضور ژن mecA، مقاومت به متي­سيلين در آن ­ها تاييد و توانايي توليد بيوفيلم با دو روش ميكروتيترپليت كريستال ويوله و كشت در محيط قرمزكونگو ارزيابي شد. نتايج: با روش كدورت سنجي در طول موج 550 نانومتر و بدون اسيداستيك، در 34 جدايه (68 درصد)­ و با طول موج 492، در 28 جدايه­ (56 درصد) توانايي توليد بيوفيلم مشاهده شد كه در هر دو روش، اكثريت جدايه­ ها با قدرت ضعيف قادر به توليد بيوفيلم بودند. با انجام روش كشت در محيط قرمز كونگو، در 94 درصد از جدايه­ ها كه اغلب آن­ ها (72/3 درصد) قادر به توليد بيوفيلم با قدرت متوسط بودند، توانايي توليد بيوفيلم مشاهده شد. نتيجه­ گيري: با هر سه روش كار شده در اين مطالعه درصد بالايي از جدايه­ هاي مورد مطالعه قادر به توليد بيوفيلم بودند و با وجود همبستگي معني ­دار بين نتايج حاصل از هر سه روش، نتايج حاصل از ميكروتيتر پليت كريستال ويوله با دو روش خوانش از ضريب همبستگي بالاتري برخوردار بودند.