شيوع مقاومت آمينوگليكوزيدي و حضور ژن ant (2”)-I در پسودوموناس آئروژينوزا جدا شده از نمونه هاي زخم سوختگي شهر يزد طي سال هاي 1393 تا 1394

سابقه و هدف: پسودوموناس آئروژينوزا يكي از مهم­ترين عوامل ايجاد كننده عفونت­ هاي اكتسابي بيمارستاني، به ­ويژه در بخش ICU و سوختگي، مي ­باشد. غيرفعال­سازي آنزيماتيك آمينوگليكوزيدها توسط آنزيم­ هاي تغييردهنده آنها در پسودوموناس آئروژينوزا مكانيسم اصلي مقاومت نسبت به آمينوگليكوزيد­ها مي ­باشد. هدف از اين مطالعه بررسي شيوع مقاومت آمينوگليكوزيدي و ژن ant (2”)-I در پسودوموناس آئروژينوزا جدا شده از نمونه ­هاي سوختگي مي­ باشد. مواد و روش ­ها: در اين مطالعه مقطعي از تير 1393 تا فروردين 1394، 73 جدايه پسودوموناس آئروژينوزا جدا گرديد. در ابتدا نمونه­ هاي زخم سوختگي كشت داده شده و كلوني­ هاي مشكوك با روش­ هاي بيوشيميايي تعيين هويت شدند. سنجش حساسيت آمينوگليكوزيدي جدايه ها به­ روش ديسك ديفيوژن مطابق با CLSI صورت گرفت. با انجام PCR حضور ژن ant (2”)-I بررسي گرديد. نتايج: در اين مطالعه از 73 بيمار مورد مطالعه 54/8 درصد مرد بودند. ميانگين سني بيماران 2/25±29 سال بود. ميزان مقاومت به آنتي­ بيوتيك­ هاي مختلف بدين شرح بود: كانامايسين 89 درصد، جنتامايسين 67/1 درصد، آميكاسين 60/3 درصد، و توبرامايسين 58/9 درصد. نتايج PCR نشان داد كه 63 ايزوله (86/3 درصد) حامل ژن ant (2”)-I بودند. نتيجه ­گيري: نتايج مطالعه نشان مي­ دهد كه در نمونه­ هاي پسودوموناس آئروژينوزا جدا شده از زخم سوختگي مقاومت نسبت به آمينو­گليكوزيد­ها بالا بوده، ژن ant (2”)-I به­ طور گسترده مشاهده شده و ارتباط معني­ داري با مقاومت به آمينوگليكوزيد­ها دارد.