تاثير تمرين هوازي و فعاليت ورزشي واماندهساز بر شاخص هاي ظرفيت تام آنتي اكسيداني و پراكسيداسيون ليپيدي بزاقي و سرمي در مردان غيرفعال

سابقه و هدف: برخي مطالعات نشان داده اند كه تمرين هوازي مي تواند دستگاه دفاع آنتي اكسيداني را تقويت نمايد. ازاين ­رو، مطالعه حاضر به منظور بررسي تاثير تمرين هوازي و يك جلسه فعاليت وامانده ساز بر سطوح مالون دي آلدهيد (MDA) و ظرفيت آنتي اكسيداني تام (TAC) بزاقي و سرمي در مردان غيرفعال انجام شد. مواد و روش ها: در اين مطالعه نيمه­ تجربي 27 مرد (18 تا 21 سال) به طور تصادفي در دو گروه كنترل (12 نفر) و تمرين هوازي (15 نفر) جايگزين شدند. گروه تمرين در يك برنامه تمرين هوازي با شدت 50 تا 70 درصد ضربان قلب ذخيره براي 8 هفته (3 جلسه در هفته) شركت كردند. بعد از دوره تمريني، هر دو گروه فعاليت ورزشي پيشرونده اي را تا سرحد خستگي بر روي نوارگردان اجرا كردند. نمونه هاي سرمي و بزاقي، قبل و بعد از تمرين و نيز بعد از فعاليت ورزشي، به منظور ارزيابي MDA و TAC جمع آوري گرديد. نتايج: تمرين هوازي باعث افزايش معني دار TAC در نمونه هاي بزاقي و سرمي شد (<0/05P). به علاوه، فعاليت وامانده ساز با كاهش TAC در گروه كنترل همراه بود (<0/05P). در گروه تمرين، MDA سرمي به دنبال دوره تمريني نسبت به گروه كنترل پايين تر بود، در­حالي كه اين تفاوت در MDA بزاقي قابل توجه نبود (<0/05P). بعد از فعاليت وامانده ساز افزايش معني داري در MDA سرمي در گروه كنترل مشاهده شد (<0/05P). هم ­چنين، ارتباط معني دار بين شاخص هاي بزاقي و سرمي TAC و MDA مشاهده نشد (<0/05P). نتيجه گيري: تمرين هوازي مي تواند در جلوگيري از پراكسيداسيون ليپيدي ناشي از فعاليت وامانده ساز موثر باشد؛ هرچند اين نتيجه در ارتباط با بزاق نيازمند تحقيقات بيشتري است.