بررسي معيارهاي ظرفيت‌سنجي توسعه مجدد در محدوده بافت قديم بابل

فرسودگي بافت كه نتيجه فرسايش كالبدي، اقتصادي و اجتماعي است، به مرور محدوده اي از شهر را از چرخه زندگي شهري و شهروندي خارج كرده و سبب هدر رفتن زمين در بخش هاي توانمند شهر –محدوده هاي مركزي و بافت قديمي مي شود. شهر بابل داراي محلات متعدد قديمي مي باشد كه در توسعه فيزيكي شهر به ظرفيت آنها توجهي نشده است و توسعه عموماً به صورت افقي و در جهت تخريب اراضي كشاورزي و باغات اطراف شهر بوده است. پژوهش حاضر در پي يافتن ظرفيت ها و پتانسيل هاي بالقوه موجود در محلات جهت توسعه مجدد و راه هاي به فعليت در آوردن آنها مي باشد. در اين پژوهش با استفاده از فرايند تحليل سلسله مراتبي (AHP)، ضريب اهميت معيارهاي ظرفيت سنجي توسعه مورد سنجش و استفاده قرار گرفته است. نتايج پژوهش نشان مي دهد با توجه به معيارهاي مطرح شده، محدوده مورد مطالعه داراي ظرفيت هاي توسعه زيادي است كه استفاده از آنها براي توسعه مجدد محلات، تاثير بسزايي در حل مشكلات شهر داشته و نقش مهمي در تحقق توسعه مجدد خواهد داشت. همچنين در برخي مناطق به علت فقدان پتانسيل براي توسعه بيشتر و افزايش نيافتن تراكم و جلوگيري از مهاجرت ساكنين قديمي، حفظ وضع موجود پيشنهاد مي شود.