تأثير يادگيري سازماني بر چابكي سازماني در فرماندهي انتظامي استان مازندران با نقش ميانجي رضايت شغلي

زمينه و هدف: پژوهش حاضر به‌دنبال بررسي تأثير يادگيري سازماني بر چابكي سازماني در فرماندهي انتظامي استان مازندران با ميانجيگري رضايت شغلي است. روش: اين پژوهش از نوع توصيفي- پيمايشي است كه به روش ميداني اجرا شد. جامعه آماري پژوهش، كاركنان فرماندهي انتظامي استان مازندران بوده كه به روش تصادفي طبقه‌اي تعداد 390 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده پرسش‌نامه‌هاي محقق‌ساخته شامل 78 سؤال بود. براي مطالعه پايايي پژوهش از روش آلفاي كرونباخ و براي روايي نيز از روايي صوري و محتوا استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي آماري توصيفي، تكنيك تحليل عاملي و معادلات ساختاري استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ميزان ضريب مسير بين يادگيري ‌سازماني و رضايت شغلي برابر با 69/0، ميزان ضريب مسير بين يادگيري ‌سازماني و چابكي ‌سازماني برابر با 73/0 و ميزان ضريب مسير بين رضايت شغلي و چابكي ‌سازماني 52/0 است كه نشان از تأثير بالاي متغير تأثيرگذار بر متغيرهاي وابسته مربوطه است. نتيجه‌گيري: با توجه به نياز نيروي انتظامي به مؤلفه‌هاي چابكي‌ سازماني، اين سازمان بايد حوزه‌هاي درون و برون‌سازماني را بطور دقيق بشناسد و براي توسعه و تعميق فرايند يادگيري اقدام كند و همچنين در راستاي افزايش رضايتمندي كاركنان از ظرفيت‌هاي دروني و بيروني بهره ببرد.