نقش تعارضات بين والدين در اعتياد فرزندان در شيراز

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش تعارضات بين والدين در اعتياد فرزندان است. بنابراين تفاوت بين ميزان و ابعاد تعارض زناشويي در دو گروه والدين داراي فرزند معتاد و والدين داراي فرزند سالم مورد بررسي قرارگرفته است. بدين منظور، از نظريه‌هاي انحرافات و اختصاصاً نظريۀ بي‌سازماني اجتماعي (آنومي) ويليام گود و نظريۀ كنترل اجتماعي استفاده ‌شده است. اين پژوهش از نوع علي مقايسه‌اي بوده و از پرسشنامۀ تعارض زناشويي ثنايي (1387) استفاده ‌شده است. نمونۀ تحقيق شامل 60 نفر از والدين (30 نفر والدين داراي فرزند معتاد و 30 نفر والدين داراي فرزند سالم) است. نتايج تحليل رگرسيوني لجستيك تك ­متغيره­ بين تعارضات زناشويي و اعتياد فرزندان نشان داد كه رابطۀ دو متغير منفي است (259/0 = β). بنابراين، با هر واحد بالا رفتن نمرۀ تعارضات زناشويي احتمال اعتياد فرزندان 77 بار بيشتر مي­شود. (نسبت بخت­ها 772/0). نتايج آزمون T مستقل نيز نشان داد كه ميانگين نمرۀ تعارضات زناشويي در گروه خانواده‌هاي داراي فرزند معتاد (64/18) بسيار بالاتر از ميانگين نمرۀ تعارضات زناشويي در گروه خانواده‌هاي داراي فرزند سالم (77/6) است. براي كنترل متغيرهايي چون تحصيلات، طبقۀ اجتماعي ذهني و اعتياد والدين كه احتمالاً مي‌توانند بر اعتياد فرزندان تأثيرگذار باشند، از تحليل رگرسيون لجستيك چند متغيره با روش گام‌به‌گام استفاده شد. تنها متغير واردشده در رگرسيون تعارضات بين والدين بود و متغيرهاي زمينه‌اي سهمي در تبيين اعتياد فرزندان نداشتند.