بررسي تاثير رژيم هاي مختلف آبياري و محلول پاشي ميوه بندي بر افزايش گلهاي كامل و باردهي زيتون رقم شنگه

زيتون رقم شنگه از عملكرد نامناسبي به ويژه در مناطق گرم و خشك برخوردار است. به منظور بررسي اثر تغيير رژيم آبياري و تغذيه آزمايشي در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي با 3 تكرار و 6 تيمار شامل - مقدارآبياري عرف منطقه( آبياري قطره اي بر اساس50 درصد تخليه مجاز)(I100) - مقدار افزايش آب آبياري يك ماه قبل و بعد از گلدهي به 75 درصد تخليه مجاز(I125) - تيمار 2 به همراه ادامه آبياري يك ماه پس از برداشت ميوه(I125+I100 ) - تيمار 1 به همراه محلول پاشي ميوه بندي( شامل: محلول پاشي 2 درصدكود اوره ،كلات روي(2/.%) و اسيد بوريك(2/.%) دو هفته قبل از گلدهي و 4 هفته پس از گلدهي)(I100+FS) - تيمار2 به همراه محلول پاشي ميوه بندي(I125+FS) - تيمار 3 به همراه محلول پاشي ميوه بندي(I125+I100+FS ) به مورد اجرا در آمد. نتايج آزمايش نشان داد كه بيشترين كارايي مصرف آب و غلظت نيتروژن برگ متعلق به تيمار I100+FS بود. تيمارهاي I125+I100+FS و تيمار I125+FS به ترتيب بيشترين تاثير بر افزايش نسبت باروري شاخه و درصد تشكيل ميوه داشتند. تيمارهاي I125+I100+FS و I125+FS به دليل افزايش درصد آب، درصد روغن، نسبت وزن گوشت به هسته و در نهايت افزايش عملكرد ميوه و در نتيجه عملكرد روغن در مناطق معتدل گرم و خشك براي رقم زيتون شنگه قابل توصيه مي باشند.