بررسي فرضيه تغييرناپذيري بيكاري در استان‌هاي ايران

Investigating Unemployment Invariability Hypothesis in Iran's Provinces

هدف مقاله بررسي ارتباط اثرات نرخ مشاركت اقتصادي بر نرخ بيكاري در استان‌هاي ايران و آزمون «فرضيه تغييرناپذيري بيكاري» است. براي اين منظور از داده هاي فصل اول 1384 تا فصل سوم 1394 و روش‌هاي مختلف تك معادله‌اي، سيستم معادله و داده‌هاي تابلويي استفاده شده است. نتايج نشان مي‌دهد در اغلب استان‌ها و همچنين در متوسط كشور، فرضيه تغييرناپذيري نرخ بيكاري به واسطه شوك‌هاي كوتاه‌مدت در نرخ مشاركت اقتصادي برقرار مي باشد؛ از اين‌رو، براي كاهش نرخ بيكاري بلندمدت بايد در عرصه سياست‌گذاري در ساختار اقتصاد كلان و در بخش تقاضاي نيروي كار، تغييراتي ايجاد شود. گفتني است تغييرات عرضه نيروي كار، تنها اثرات كوتاه‌مدت در كنترل بيكاري دارند.

This paper pursues the relation of economic participation effects on unemployment   rate in Iran՚ provinces and unemployment invariability hypothesis test. For this, the data 2005Q2 2015Q4 and singleequation different methods, equation system and panel data was used.  The results show that in most provinces and also, in the country’ average, the mentioned hypothesis is confirmed due to short run shocks in economic participation; so, in order to decreasing long run unemployment rate, it needs to some changes in macroeconomic policy making and in labor demand too.  It should be noted that labor supply changes have only short run effects in unemployment control.