اثر خنك كنندگيِ فضاهاي سبز شهري (مطالعه موردي شهر مونيخ)

انسان قرن‌هاست منابع را در راستاي منافع خود فعالانه مديريت و تغيير مي‌دهد. شهرسازي شديدترين حالت مديريت فعالانه تغيير پوشش و كاربري زمين است. جايگزيني پوشش‌هاي طبيعي با ساختارهاي انسان-ساخت پديدهي جزاير گرمايي شهري (UHI) را ايجاد مي‌كند كه سبب شكل‌گيري خرداقليم شهري و افزايش دما در مناطق شهري نسبت به حومه طبيعي و روستاها مي‌شود. جزاير گرمايي شهري مي‌تواند در اثر گرمايشِ جهاني تشديد شود و نه تنها بر سلامت انسان‌ها اثر مخرب بگذارد، بلكه بر ميزان درخواست مصرف انرژي – براي تعديل دما - نيز اثرگذار باشد. پوشش هاي گياهي اضافه بر نقش تنظيم كنندگي دماي اقليم محلي، شرايط زندگي شهروندي و اجتماعي را نيز مساعد تر مي‌نمايند. هدف اين پژوهش بررسي اثر خنك كنندگي پوشش گياهي در يك پهنه شهري از نقشه دماي سطحي (LST) و پوشش و كاربري زمين (LULC1) است. براي تحليل ارتباط ميان پراكنش تمامي متغير ها از رگرسيون چندكي (KQR) استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه (1) دماي سطحي در مراكز متراكم تر شهري بيشتر از حاشيه شهرها است. (2) دماي سطحي همبستگي مثبتي با كاربري هاي فيزيكي و ارتباطي منفي با پوشش هاي سبز شهري دارد و (3) ارتباطي غير خطي ميان دماي سطحي و ميزان گستردگي كاربري زمين وجود دارد.