بهينه‌كاوي ابزارها و تجارب سياست‌گزاري به منظور بهبود حفاظت زمين‌هاي كشاورزي پيرامون شهرها در ايران

با توجه به روند پرشتاب تبديل زمينهاي كشاورزي به كاربري‌هاي ساخته شده در پيرامون شهرهاي ايران، ارزيابي سياست‌هاي كشور و ارائه راهكارهايي براي بهبود سياست‌گزاري در اين زمينه ضروري است. در اين پژوهش، برخي از مهم‌ترين ابزارهاي سياست‌گزاري عمومي براي مديريت رشد شهري و حفاظت زمينهاي كشاورزي معرفي ميگردد. سپس تجارب حفاظتي پنج كشور ايالات متحده، كانادا، بريتانيا، هلند و ايران بررسي و با روش تحليل تطبيقي از نظر متغيرهايي مانند نحوه استفاده ابزارهاي سياستي مقايسه مي‌شود. با الگوبرداري از اين بينش‌ها، نقاط ضعف و قوت و راهكار‌هاي كلي بهبود نظام سياست‌گزاري ايران ارائه مي‌شود. بر اساس نتايج، مهم‌ترين چالش‌هاي ساختار سياستي ايران، تخصيص غيرمنصفانه هزينه‌هاي حفاظت بين ذي‌نفعان، عدم انسجام سياست‌ها و بي‌توجهي به تأثير تعاملات ذي‌نفعان بر تبديل زمين‌هاي كشاورزي است. براي اصلاح اين موارد، پيشنهادات ذيل ارائه شده است: 1) توسعه ظرفيت سياست‌گزاري و ارائه مشوق به مالكان زمينهاي كشاورزي 2) تدوين چارچوب سياست‌گزاري حفاظت زمين‌هاي كشاورزي شامل اولويت‌ها، استراتژي‌ها و ابزارهاي سياستي 3) حل ‌و فصل مناقشات براي ايجاد تعادل بين منافع ذي‌نفعان. مهمترين نقد ساختار مديريتي ايران ناهماهنگي تصميمات سازمان‌هاي مسئول است. پيشنهاد مي‌شود با ايجاد سازماني مستقل براي مديريت مسائل مربوط به حفاظت و كاربري زمين، كارويژه هاي سياستي اين دو حوزه تجميع شود.