تحليل رخساره‌ها در گذر از نهشته‌هاي اردوويسين (بخش بالايي سازند شيرگشت) به سيلورين (بخش زيرين سازند نيور) در جنوب باختر كاشمر، شمال بلوك طبس

برش مورد مطالعه در جنوب باختر كاشمر در بلوك طبس و پهنه ساختاري- رسوبي ايران مركزي قرار دارد. بر پايه مشاهدات صحرايي و مطالعات رسوب‌شناسي و سنگ‌نگاري دو مجموعه رخساره سيليسي- آواري و كربناته در برش مورد مطالعه تشخيص داده شد. بر پايه بررسي متغيرهاي قابل تشخيص در صحرا همچون تركيب سنگي، فرم هندسي، ساخت‎هاي رسوبي، سطوح لايه‌بندي و مرز ميان لايه‌ها، 3 ليتوفاسيس شامل كنگلومرايي (Gcm, Gp)، ماسه‌سنگي (St, Sr, Sh, Sl و Sm) و گلي (Fl) و بر پايه مطالعات سنگ‌نگاري 4 پتروفاسيس شامل ارتوكنگلومراي پلي ميكتيك 1 و 2، آركوزيك‎وك و ساب‎آركوز و 4 مجموعه ريزرخساره متشكل از ريزرخساره‌هاي محيط درياي باز، سد، لاگون و كشندي شناسايي شده است. رسوبات سيليسي آواري بخش بالايي سازند شيرگشت بر پايه وجود چرخه‌هاي ريزشونده بوما، قاعده فرسايشي و تركيب گري‌وكي در يك محيط توربيديتي بر جاي گذاشته شده است. سنگ‌هاي كربناته بخش زيرين سازند نيور نيز بر پايه شواهدي مانند چينه‌بندي مورب پشته اي، چرخه‌هاي ريزشونده با رخساره‌هاي پرفسيل در قاعده در يك رمپ كم‌ژرفا و تحت تأثير شرايط توفاني ته‌نشست كرده است. تغيير شرايط رسوب‌گذاري در گذر از رسوبات اردوويسين بالايي (سازند شيرگشت) به سيلورين زيرين (سازند نيور) مي تواند ناشي از تأثير زمين‌ساخت منطقه، گسترش يخچال‌ها و سپس ذوب آنها و نيز تغييرات آب‌و‌هواي ديرينه (در ارتباط با گسترش امواج توفاني) انجام شده باشد.