به‌كارگيري سنجه هاي سيماي سرزمين در تخصيص كاربري اراضي

ايجاد و حفظ لكه هاي بزرگ تر در چيدمان كاربري ها يا كاربرد مفهوم تراكم در چينش آن‌ها، معيار الهام‌گرفته اي از طبيعت است كه مي تواند به نحوي شايسته تر در به گزيني كاربري ها لحاظ شود. همزماني معيار تراكم و پيوستگي در به گزيني كاربري اراضي، بيشتر، اتخاذ رويكردي پيشگيرانه است تا برآورد شدت تغييرات پس از وقوع حادثه. در اين مطالعه به‌منظور چگونگي لحاظ تراكم و پيوستگي در به گزيني كاربري اراضي، منطقه‌ مورد مطالعه مانند ماتريسي در نظر گرفته شد كه هر سلول آن رنگ يا ارزشي دارد كه نوع كاربري اختصاص‌يافته به آن را نشان مي دهد. در چنين شرايطي چيدمان متراكم و پيوسته زماني پيش مي آيد كه همه‌ پيكسل ها و نيز لكه هاي همرنگ (هم ويژگي) در مجاورت هم قرار گيرند. با اين فرض، مجموعه اي از معادلات براي دستيابي به تراكم و پيوستگي در تخصيص كاربري اراضي معرفي شده است. در نهايت، معادلات پيشنهادي در نمونه‌ كاربردي از برنامه ريزي سرزمين در بخشي از شهرستان گرگان آزمون شدند. براي آزمون روش پيشنهادي الگوريتم هيبريد برنامه ريزي خطي و الگوريتم كلوني مورچگان به‌كار گرفته شد. نتايج نشان داد روش و معادلات يادشده توانسته است در دستيابي به اين معيارها موفق عمل كنند.