تاثير سرشاخه زني بر مقاومت كششي ريشه درخت بلوط ايراني (مطالعه موردي: جنگل هاي ديناركوه شهرستان آبدانان)

پوشش گياهي با افزايش مقاومت برشي خاك سبب مسلح­سازي و در نتيجه افزايش پايداري دامنه و نيز كنترل فرسايش مي­شود. ميزان مسلح سازي و تاثير در كنترل فرسايش ريشه ها به تراكم و مقاومت كششي ريشه گياهان بستگي دارد. هدف اين مطالعه بررسي تاثير سرشاخه زني هاي انجام گرفته در جنگل هاي آبدانان (با هدف كنترل پديده زوال بلوط) بر مقاومت­كششي ريشه درختان بلوط ايراني است. به منظور بررسي اين مسئله، پنج پايه بلوط سرشاخه زني شده و پنج پايه شاهد براي نمونه برداري از سيستم ريشه به طور تصادفي انتخاب شدند. نمونه هاي ريشه از هر كدام از درختان جمع آوري و مقاومت­ كششي برخي نمونه ها با دستگاه اينسترون اندازه گيري شد. 150 آزمايش كشش موفق بر روي نمونه ريشه هاي بلوط ايراني انجام گرفت. دامنه قطري ريشه­هاي مورد آزمايش 9/0-5/5 ميليمتر، دامنه نيروي كششي 00/3-50/374 نيوتن و دامنه مقاومت كششي 22/1-80/217 مگاپاسكال بود. در اين مطالعه، قطر ريشه و نيروي كششي از رابطه تواني مثبت پيروي كرده ولي بين قطر و مقاومت ­كششي رابطه تواني منفي مشاهده نشد. نتايج آزمون والد كاي­اسكوئر نشان داد كه تفاوت معني داري بين مقاومت ­كششي دو تيمار سرشاخه زني­شده و شاهد وجود نداشت. البته قطر ريشه به عنوان عامل كوواريت اثر معني­داري بر مقاومت كششي داشت.