تاثير شاخص هاي همجواري و دسترسي به مكان هاي ورزشي بر مشاركت ورزشي (مطالعه موردي: مناطق هشت گانه شهر اهواز)

هدف اين تحقيق بررسي تاثير شاخص هاي همجواري و دسترسي به مكان هاي ورزشي بر ميزان مشاركت ورزشي به تفكيك مناطق هشت گانه شهر اهواز بود. ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ از ﻧﻮع ﻛﺎرﺑﺮدي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ روش ﻣﻴﺪاﻧﻲ اﺟﺮا ﺷﺪ. جامعه ي آماري اول كليه ي سالن هاي ورزشي چند منظوره، استخرها و زمين هاي چمن مناطق هشت گانه شهر اهواز كه متعلق به اداره ي ورزش و جوانان شهر اهواز و ساير ادارات دولتي بود ﻛﻪ ﺗﻌﺪاد آن 99 ﻣﻮرد ﺑﻮده و جامعه آماري دوم، تمامي افرادي كه از اين اماكن ورزشي استفاده مي نمايند، كه 66135 نفر بود. نمونه ي آماري دو جامعه با بهره گيري از جدول مورگان به ترتيب 86 مكان ورزشي و 384 به تناسب تعداد اماكن ورزشي و جمعيت هر منطقه انتخاب شدند. ابزار جمع آوري اطلاعات، پرسشنامه محقق ساخته بود و در سه بخش ويژگي هاي فردي، شاخص هاي همجواري، دسترسي و مشاركت ورزشي (0/87=α) تنظيم گرديد. براي تحليل داده ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي مدل رگرسيوني با ضرايب تصادفي در نرم افزار HLM6 استفاده شد. نتايج نشان داد شاخص هاي همجواري و دسترسي به مجموعه هاي ورزشي و همچنين تعداد اماكن ورزشي بر ميزان مشاركت ورزشي افراد اثرگذار هستند و ضريب اثرگذاري در مناطق چهار و دو بيشتر از ساير مناطق و در مناطق شش و پنج كمتر از ديگر مناطق است. به طور كلي و با توجه به يافته هاي اين پژوهش، هرچه امكانات و زيرساخت هاي ورزشي بيشتر، مناسب تر و با استانداردهاي بهتري در زمينه دسترسي و همجواري در اختيار شهروندان قرار گيرد، ميزان مشاركت ورزشي آنان، افزايش پيدا خواهد كرد.