معماي وجود بلورهاي زيركن‌هاي بازماندي در توده قلاي‌لان؛ نشانه‌هايي از پوسته گندوانايي در سنگ‌هايي با ويژگي‌هاي ايزوتوپي گوشته‌اي

توده ي نفوذي قلاي‌لان، توده‌اي وابسته به ژوراسيك پسين، متشكل از سنگ‌هاي حدواسط تا فلسيك است كه در بخش شمالي پهنه ي سنندج – سيرجان رخنمون دارد. توده‌اي متشكل از سنگ‌هاي قليايي، پتاسيم بالا، فروئن و وابسته به گروه گرانيت‌هايA1-type كه ويژگي‌هاي دوگانه‌اي به نمايش‌مي‌گذارد؛ از يك‌سو ويژگي‌هاي ايزوتوپي Nd و Sr نشان از دخالت خاستگاهي گوشته‌اي با ويژگي‌هاي اوليه دارد، از سوي‌ديگر وجود هسته‌هاي زيركن بازماندي (با دامنه‌اي از 230 تا 2700 ميليون‌سال) و مقادير بالاي سن‌هاي مدل نئوديميم (Ma607 Avg.) نشان‌مي‌دهد كه خاستگاه اين سنگ‌ها، لزوماً يك ماگماي جوان گوشته‌اي وابسته به فرورانش نيست. وجود حجم قابل توجه هسته‌هاي بازماندي زيركن ثابت‌مي‌كند ذوب‌بخشي سريع و غير‌تعادلي پوسته‌اي از پيش‌بارور شده و داراي ويژگي‌هاي ايزوتوپي اوليه، عامل تشكيل سنگ‌هاي اين توده است. وجود منطقه‌بندي و بافت پورفيروئيد در توده ي، منطقه‌بندي نوساني بلورهاي پلاژيوكلاز و فراواني زيركن‌هاي بازماند ي همگي از شواهد اين عدم تعادل هستند كه در نتيجه انجماد سريع ماگماي مادر قلاي‌لان پديد آمده‌اند.