بررسي و تحليل عاشقانه‌هاي حماسه‌هاي ملّي ايران با روي‌كرد نظريّۀ بينامتني‌نگري (با تأكيد بر شاهنامه، سام‌نامه، برزونامه، گرشاسپ‌نامه، بانوگشسب‌نامه)

The study and analysis of Iranian national epic romances in the light of intertextuality approach (with emphasis on Shahnameh, Samnameh, Borzunameh, Garshaspnameh, and Banu Goshaspnameh)

عاشقانه ها بخشي جدايي ناپذير از حماسه هاي ملّي ايران بشمار مي روند. با توجّه به اين كه حماسه هايِ پس از شاهنامه متأثّر از آن بوده اند، بسياري از ويژگي هاي غنايي شاهنامه در آن ها يافت مي شود. در اين مقاله كوشش مي شود با روي كرد نظريّۀ بينامتني‌نگري اين ويژگي ها بررسي شود. بينامتني ها به لفظي، موضوعي و محتوايي تقسيم مي شود. اين مقاله با روش توصيف و تحليل محتوايي و كتاب خانه اي، حماسه ها را از منظر بينامتني محتوايي بررسي مي كند. نتايج اين بررسي ها بيان كنندۀ آن است كه موضوع‌هايي همانندِ عاشقي از راه شنيدن، نقش ميانجي ها در عشق، پيش گامي زنان در ابراز عشق، نقش موبدان و منجّمان و ... به صورت بينامتني در اغلب عاشقانه ها بكار رفته است.

Abstract   Romances are regarded as the integral part of Iranian national epics.  Considering the fact that epics produced after Shahnameh were all influenced by it, many lyrical characteristics of Shahnameh are found in them.  The attempt is made in this article to study these characteristics in the light of intertextuality approach.  Intertextual relationships are divided into three categories in terms of diction, theme, and content. The epics were examined from the perspective of content intertextuality and the descriptive analytic library method was employed in this research. The results of the study indicate that subjects such as falling in love via hearing, the role of mediators in love, women as pioneers in declaring love, role of astronomers and priests or Mobadan, and etc are used intertextually in most romances.