استقلال و بي طرفي رسيدگي هاي قضايي در نظام كيفري بين المللي

استقلال و بي­طرفي در دادرسي عموماً به عنوان يك اصل به كار مي رود و اين دو عبارت تا حد زيادي با يكديگر هم پوشاني دارند. با اين حال، اين دو اصطلاح مفهوم يكساني ندارند. استقلال در دادرسي هاي بين­المللي به معناي عدم تابعيت و عدم تاثيرپذيري دادگاه و دادرسي از فشارها و عوامل خارجي از جمله دولت ها، سازمان هاي بين­المللي و افراد قدرتمند است. اين مفهوم در نظام داخلي از نظريه تفكيك قواي مونتسكيو ناشي مي­شود و حاكي از عدم اعمال نفوذ قوه مجريه بر قوه ­قضاييه است. اما بي طرفي به معناي عدم جانبداري و عدم پيش داوري به نفع يكي از طرفين دادرسي است و اصولاً استقلال يكي از عوامل تامين كننده بي­طرفي مي­باشد. در مراجع كيفري بين­المللي نيز اين اصل همواره به عنوان يكي از اصول مهم دادرسي شناخته مي شود و تلاش اين دادگاه­ها، چه در اساسنامه و چه در رويه­هاي قضايي، اين بوده است كه به منظور مشروعيت بخشيدن به دادرسي­ها و تشكيلات مراجع، تا حد ممكن اجراي اين اصول را تضمين نمايند. مطالعه رويه­هاي دادگاه­هاي كيفري بين­المللي معيار خوبي براي شناسايي موارد نقض استقلال و بي­طرفي به دست مي­دهد؛ كه همان تشخيص نقض از ديد «ناظر متعارف كاملاً آگاه» و تاثير فاحش آن بر حق متهم بر دادرسي عادلانه است. همچنين در دادرسي­ها عموماً اصل بر بي­طرفي و استقلال است و افرادي كه خلاف آن را ادعا مي­كنند، مي بايست دلايلي قوي براي اثبات ادعاي خود ارائه نمايند.