نقش واسطه اي انگيزش دروني در رابطه بين رفتار توانمندساز رهبر و غني سازي شغل با خشنودي از كارراهه

كارراهه به صورت مجموعه اي از مشاغل تعريف مي شود كه يك فرد در طي مسير زندگي در پيش مي گيرد. خشنودي شاغل از كارراهه پيامدهاي مثبت بسياري مانند عملكرد و تعهد بالاتر به همراه دارد. به نظر مي رسد كه رفتارهاي توانمندساز رهبر مانند مشاركت دادن زيردستان در تصميم گيري و واگذاري استقلال كاري و نيز غني سازي شغل منجر به خشنود شدن شاغل از كارراهه مي­گردد. با توجه به اهميت پيامدهاي خشنودي كارراهه براي سازمان ها، پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه رفتار توانمندساز رهبر و غني سازي شغل با خشنودي از كارراهه انجام گرفت. انگيزش دروني نيز به عنوان متغير واسطه اي در نظر گرفته شد. نمونه پژوهش شامل 438 نفر از كاركنان شركت پلي اكريل ايران بودند كه به ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه­ هاي خشنودي از كارراهه (CSQ)، غني سازي شغل (JEQ)، رفتار توانمندساز رهبر (LEQ) و انگيزش دروني (IMQ) پاسخ دادند. نتايج نشان داد كه انگيزش دروني در رابطه بين رفتار توانمندساز رهبر با خشنودي از كارراهه و نيز رابطه غني سازي شغل با خشنودي از كارراهه نقش واسطه پاره اي را ايفا مي كند. بر اساس اين نتايج، لازم است كه سازمان ها مشاغل كاركنان را غني سازند. هم­چنين رهبران و سرپرستان مشاركت كاركنان در تصميم­ها را افزايش دهند و به كاركنان استقلال بيشتري دهند. اين رفتار از طريق توانمند ساختن كاركنان، انگيزش دروني آنها را افزايش مي دهد و در نهايت خشنودي از كارراهه بيشتر مي شود.