منشاء هنر از منظر صدرالمتالهين

صدرالمتالهين بيش از ساير فيلسوفان مسلمان به بحث و نظر از منشا هنر و آفرينش هنري مي پردازد. به نزد او، خليفه الهي بودن انسان، عرضه شدن هنرها به انسانها در عوالم ونشئه هاي پيشين آفرينش، الهام، گرايش هاي غريزي بويژه ميل به عرضه و به نمايش گذاشتن آثار و خلاقيت ها، ميل به اتمام و اِكمال آثار و آفرينش ها، ميل به تزيين و زيباسازي آثار و تجليات طائر قدسي از جمله منشاء هاي هنر است. اين مقاله مي كوشد با تكيه بر اشارات پراكنده صدرا در مواضع مختلف او، به بازسازي نظريه او در باب منشا آفرينش هنري بپردازد كه در اين ميان مفهوم محوري خيال است و منشاء قريب همه آثار هنري محسوب مي شود؛ به گونه اي كه بر اساس علم النفس صدرايي دو قوه خيال و متخيله نقش اساسي در آفرينش هنري دارند. قوايي كه در پيوند با دريافت خاص از انفصال صور خيالي قرار داشته و ديدگاه متمايز او را از ابن سينا شكل مي دهد.