اقليم شناسي روزهاي ذوب - يخبندان ايران

يخبندان داراي ويژگي هاي آماري مختلفي است كه روزهاي ذوب-انجماد يكي از اين ويژگي ها است. در اين مطالعه هدف بر آن است كه با استخراج فراواني روزهاي ذوب-انجماد، توزيع زماني و مكاني اين ويژگي از يخبندان در مقياس هاي سالانه و ماهانه در ايران بررسي شود. لذا براي دسترسي به اين هدف، داده هاي مربوط به دماهاي حداقل و حداكثر روزانه 62 ايستگاه هواشناسي سينوپتيك براي يك دوره 15 ساله از سال 91-1990 تا 2005-2004 براي ماه هاي اكتبر تا مي از سازمان هواشناسي كشور دريافت گرديد. سپس بر اساس تعريف روزهاي ذوب-انجماد به عنوان روزهايي كه در آن دماي حداكثر صفر يا بالاي صفر درجه سانتي گراد و دماي حداقل 2/2- و يا پايين تر از آن باشد، فراواني هاي ماهانه و سالانه آن استخراج گرديد و نقشه هاي پهنه بندي آن رسم شدند. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد كه در مقياس سالانه حداكثر فراواني روزهاي ذوب-انجماد، با بيش از 70 روز، در غرب، شمال غرب و ايستگاه هاي مرتفع زاگرس مياني مشاهده مي شود. ماه ژانويه نيز اوج ميانگين فراواني وقوع روزهاي ذوب-انجماد در ايران است. در اين ماه از بين 62 ايستگاه مورد مطالعه 51 ايستگاه يعني حدود 82 درصد ايستگاه ها حداقل يك روز ذوب-انجماد داشته اند.