تعيين كننده هاي قوي بار دفاعي در ايران (1391-1338)

مقاله حاضر به بررسي تعيين كننده هاي قوي بار دفاعي (سهم مخارج دفاعي از توليد ناخالص داخلي) در ايران در خلال سال هاي 1391-1338 و در شرايط عدم اطمينان الگو پرداخته است. به اين منظور از 19 متغير كه براساس مباني نظري، مطالعات تجربي و ساختار ايران بر روي بار دفاعي مؤثرند، در سه دسته: متغيرهاي اقتصادي، اجتماعي و راهبردي استفاده شده است. روش مورد استفاده نيز رويكرد متوسط گيري بيزي برآوردهاي سنتي (BACE) به دليل ويژگي هاي مناسب براي در نظر گرفتن فرض عدم اطمينان الگوست. با برآورد 40000 رگرسيون و ميانگين گيري بيزي از ضرايب اين رگرسيون ها، متغيرهاي مؤثر مشخص شده اند. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه تعيين كننده هاي قوي اندازه بار دفاعي در ايران به ترتيب عبارتند از: متوسط بار دفاعي كشورهاي جهان، متوسط بار دفاعي كشورهاي غرب آسيا، سهم درآمدهاي نفتي از توليد ناخالص داخلي، جنگ تحميلي و وقفه بار دفاعي (متغير وابسته). براساس اين نتايج مي توان گفت كه بيشتر متغيرهاي تعيين كننده قوي بار دفاعي در ايران، راهبردي بوده اند.