كاربرد ارزيابي ريسك محيط‌زيستي در پايداري مناطق حفاظت‌شده دريايي (مطالعه موردي: پارك ملي-دريايي نايبند)

مناطق حفاظت‌شده دريايي از رويكردهاي اصلي حفظ تنوع زيستي و حفاظت از محيط‌زيست دريايي و مديريت شيلات مي‌باشد، اما همچنان محيط‌زيست‌هاي دريايي و ساحلي با عوامل تهديدكننده بي‌شماري روبرو هستند. لذا ارزيابي جامع از ريسك‌هاي چندگانه كه مناطق حفاظت‌شده دريايي با آن‌ها روبرو هستند، بسيار مهم است و بايد ابعاد اجتماعي-اقتصادي نيز در تحقيقات اكولوژيكي براي مديريت مناطق حفاظت‌شده دريايي ادغام شود. همچنين چارچوب فشار-وضعيت-پاسخ براي مفهوم‌سازي آناليز ريسك و مديريت ريسك مسائل اكوسيستم دريايي نقش محوري دارد. بنابراين، در اين تحقيق چارچوبي يكپارچه از ارزيابي و مديريت ريسك محيط‌زيستي براي مناطق حفاظت‌شده دريايي از طريق ادغام مدل DPSIR چندلايه با رويكرد معمول ارزيابي ريسك اكولوژيكي استفاده‌شده، كه در چهار گام اصلي شناسايي تهديدهاي بالقوه، جمع‌آوري داده‌ها، طبقه‌بندي داده‌ها در قالب شاخص‌ها و رتبه‌بندي آن‌ها انجام‌شده است. بر طبق نتايج حاصل از اين مطالعه شاخص‌هايي كه داراي درجه ريسك بالا بودند شامل اسكله ها،كانال و لنگرگاه ها، سكوها و ترمينال‌هاي نفتي، فعاليت پالايشگاه‌ها، تغيير كاربري اراضي،كيفيت رسوبات، آلودگي نفتي، آلودگي هوا، مناطق حساس زيستي و تنوع زيستي مي‌باشد كه علت آن را مي‌توان آلودگي‌هاي ناشي از واقع‌شدن منطقه صنعتي پارس جنوبي در بالادست آن، بهره‌برداري بي رويه و تبديل كاربري‌زمين توسط ارگان‌هاي مختلف دانست.