الگوي مطلوب سياستگذاري مدارا در جمهوري اسلامي ايران

نظريه تساهل از جمله دستاوردهاي نظري مغرب‌زمين به شمار مي‌رود كه بيش از يك دهه است وارد گفتمان سياسي و فلسفي كشورهاي جهان سومي شده است. ريشه‌هاي اين نظريه در جهان معاصر را بايد در دوران موسوم به نوزايي و سده‌هاي پس از آن جست. مسئله تساهل و مدارا از مباحثي است كه در قلمرو ادبيات سياسي مطرح است و امروزه در روند تكامل سياسي دولت‌ها ضرورت پيدا مي‌كند و هر دولتي ناگزير از تساهل و مدارا و حدود و ميزان آن مواجه مي‌شود. در اين پژوهش پس از بيان معنا و مفهوم تساهل در انديشه‌ سياسي اسلام، به طرح مسئله پرداخته شده و سپس اصول متعارف نظريه در قالب و اصول و پشتوانه نظري تساهل در انديشه سياسي اسلامي مطرح شده است. در ادامه با جستجوي تساهل در انديشه سياسي اسلام و بررسي مواردي از تساهل در قلمرو جامعه اسلامي، نظريه تساهل و شواهد آن ارائه شده است. اين نوشتار در تلاش براي برداشتن گام‌هاي مقدماتي در جهت ارائه يك نظريه در زمينه نقش تساهل و مدارا در طراحي الگوي مطلوب سياستگذاري جمهوري اسلامي ايران است.