بازانديشي سياستي در نظريات و الگوهاي آينده‌نگر، مناسب چشم انداز تمدني انقلاب اسلامي

انقلاب اسلامي ايران فراتر از يك انقلاب نسلي و مقطعي، به عنوان انقلابي پيوسته و تعالي‏يابنده با چشم‏انداز تمدني مطالعه شود. مطالعه آينده فرهنگي_تمدني انقلاب اسلامي، نيازمند نظريات و الگوهاي مناسب آينده‌نگري مي‌باشد و استفاده از نظريات و الگوهاي آينده‌پژوهي مدرن، بدون توجه به ماهيت فرهنگي و تمدني آنها، نتايج مطلوبي نخواهد داشت. بازشناخت آينده‌پژوهي مدرن بازانديشي سياستي به منظور تعريف بايسته‏هاي آينده‌پژوهي فرهنگي_تمدني انقلاب اسلامي ضروري مي‏نمايد. مطالعه سير تطور فرارشته آينده‌پژوهي و نظريات بنيادي آينده‌نگر غربي در نيمه دوم قرن بيستم، ماهيت فرهنگي_تمدني اين فرارشته و كاركرد نجات­‌بخشي آن را، براي گذار مدرنيته از نظريات پساتجددي نشان مي­دهد. آينده­پژوهي مدرن توانست با استخدام نظريات جهاني‏­سازي، در يك فرآيند تأخيري و انتقالي، چشم‏انداز اميدبخشي را براي مدرنيته فراهم آورد و شرايط بحراني آن‏را، از حوزه درون تمدني غرب به حوزه بين تمدني ارجاع ­دهد. بازخواني سويه تهاجمي اين فرآيند انتقالي نسبت به انقلاب اسلامي، به فهم بهتر جايگاه انقلاب در گستره پارادايم نوين فرهنگي-تمدني حاكم بر نظام جهاني منجر مي‌شود و با تاكيد بر ظرفيت و چشم‌انداز فرهنگي-تمدني انقلاب اسلامي، ضرورت بازانديشي سياستي در نظريه‌ها و الگوهاي آينده‌نگر انقلاب اسلامي را ايجاب مي‌كند.