بررسي چگونگي آموزش دستور زبان در كتاب اول آموزش زبان و فرهنگ ايران به غير فارسي‌زبانان (آزوفا)

اغلب روش‌ها و رويكردهاي آموزش زبان دوم در پي نظريه‌هاي زباني و نظريه‌هاي يادگيري پديد آمده‌اند. بر اساس اين روش‌ها فراگيري زبان دوم بر آموزش چهار مقوله استوار است؛ واژه، دستور، معنا و فرهنگ. در كتاب‌هاي آموزش زبان فارسي به غير فارسي‌زبانان، به آموزش دستور توجه بيشتري شده است. برخي از اين كتاب‌ها تنها با هدف آموزش دستور به نگارش درآمده‌اند و در موارد ديگر نيز به آموزش قواعد دستوري و فعاليت‌هاي مربوط به تقويت و سنجش يادگيري دستور بيشتر پرداخته شده است. در پژوهش حاضر سعي شده است تا نشان داده شود كه آموزش دستور در كتاب اول آموزش زبان و فرهنگ ايران به غير فارسي‌زبانان (آزوفا) بر چه معيارها و قواعدي استوار است. در اين مقاله، كتاب اول آزوفا از شش منظر: 1) تعداد نكته‌هاي دستوري، 2) شيوۀ آموزش، 3) بافت‌محوري، 4) رعايت ترتيب نكته‌هاي دستوري، 5) ميزان فعاليت‌هاي هر نكتۀ دستوري و 6) ميزان فعاليت‌هاي توليدي و تشخيصي، تحليل شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه كتاب اول آزوفا با رويكرد دستورمحور غير ارتباطي است. انسجام كلي مجموعه از منظر انتخاب و چينش نكته‌هاي دستوري كم است و فضاي كمي به بافت و كاربرد نكته‌هاي دستوري در محتوا و فعاليت‌ها اختصاص داده شده است.