مقايسه اثربخشي برنامه توانمند سازي شغلي مبتني بر الگوي چند محوري با نظريه رشدي بر كاهش تعارض متقابل كار - خانواده و نشانگان فرسودگي شغلي (مطالعه موردي: دانشجويان زن شاغل متاهل تحصيلات تكميلي دانشگاه ازاد اسلامي واحد شبستر)

هدف پژوهش مقايسه ميزان اثربخشي توانمندسازي شغلي مبتني بر الگوي چند محوري با نظريه رشدي بر كاهش تعارض متقابل كار - خانواده و نشانگان فرسودگي شغلي دانشجويان زن شاغل دوره هاي تحصيلات تكميلي دانشگاه آزاد اسلامي واحد شبستر بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با دو گروه آزمايش بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان زن شاغل بودند كه از طريق روش نمونه گيري در دسترس 40 نفر انتخاب، سپس 20 نفر بصورت تصادفي و مساوي در دو گروه آزمايش جايگزين شدند. ابزار اندازه گيري شامل پرسشنامه تعارض كار - خانواده كارلسون و فرسودگي شغلي مسلش بود. نتايج پژوهش نشان داد كه: بين ميزان اثربخشي برنامه توانمندسازي شغلي مبتني برالگوي چند محوري با نظريه رشدي بركاهش تعارض متقابل كار- خانواده و كاهش نشانگان فرسودگي شغلي(تحليل رفتگي هيجاني، مسخ شخصيت) و افزايش عملكرد فردي دانشجويان زن شاغل تفاوت معناداري وجود نداشت(0/05