بررسي ارتباط «خودپنداره» با «خداپنداره» در درمان مذهبي (معنوي) اختلالات رواني

هدف پژوهش حاضر، بررسي ارتباط «خودپنداره» با «خداپنداره» در درمان مذهبي (معنوي) اختلالات رواني است. روش كار بررسي ارتباط مفاهيم مربوط به خودپنداره و خداپنداره در منابع اسلامي و تحقيقات تجربي بوده است. يافته­هاي پژوهش نشان مي­دهد در درمان مذهبي (معنوي)، حضور و غني­شدن شناخت­ها و باورهاي مذهبي مربوط به تصور از خدا، در همه افراد منجر به اصلاح خداپنداره و سلامت رواني نمي­شود. برخي آيات قران مجيد به ساختارهاي مقاوم، غيرقابل نفوذ، انعطاف ناپذير و پايدار در مقابل حضور و نفوذ شناخت­ها و باورهاي ديني اشاره دارند. روايات متعددي رشد معنوي و خداپنداره صحيح را تابع اصلاح خودپنداره مي­دانند. تحقيقات تجربي و مشاهدات باليني مولفان نيز ارتباط اين دو را نشان مي­دهند. بنابراين، در درمان مذهبي (معنوي) به ويژه در اختلالات رواني مزمن و اختلالات شخصيت كه در آن­ها خودپنداره معيوب (فرض­هاي بنيادين و روان­بنه­هاي ناسازگار) وجود دارد، اصلاح و تعديل خودپنداره، مقدمه و زمينه مهمي براي اصلاح خداپنداره و سلامت رواني افراد است.