ابتناي مدينه فاضله فارابي بر اصالت «انسان متصل به وحي»

فارابي يكي از تاثيرگذارترين فيلسوفان اسلامي است كه همت خود را نه ‏تنها در طرح‏ريزي يك مابعد الطبيعه منسجم صرف كرده، بلكه آن را مقدمه اي براي ساخت جامعه اي الهي و عقلاني بر پايه انسان متصل به خدا (انسان حقيقي و بالذات) قرار داده است. انسان در مدينه فاضله فارابي اصل است و تمام ساختارهاي مدينه بر پايه معرفت عقلاني ـ وحياني به ساحت هاي وجودي او شكل گرفته است. اين اصالت انسان در انديشه فارابي به‏ هيچ ‏وجه به‏ معناي اصالت انسان مستقل از مبدا نيست تا او را به ‏مثابه موجودي منقطع از مبادي خود فرض كند (انسان مجازي و بالعرض) و جامعه را نيز بر همين اساس بنا سازد. اصل بودن انسان در انديشه اين فيلسوف بر فصل ناطقيت انسان تاكيد دارد. ازاين‏رو، مدينه فاضله وي، هم در بعد اخلاق، قانون، فرهنگ، معرفت و هنر، و هم در تعريف مفاهيم كمال و سعادت، كاملاً بر اساس دو الگوي عقل و وحي شكل گرفته است تا انسان را از گذر زندگي روزمره در مدينه به سعادت موردنظر فيلسوف و نبي سوق دهد