تأثير آموزش مهارت‏ هاي زندگي بر سازگاري و كاهش تعلل‏ ورزي دانش ‏آموزان دختر پايه اوّل مقطع متوسطه ناحيه 2 تبريز

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثيرآموزش مهارت‌هاي زندگي برسازگاري و كاهش تعلل‌ورزي دانش‌آموزان دختر پايه اوّل متوسطه دوره دوّم ناحيه 2 تبريز مي‌باشد. روش تحقيق اين پژوهش نيمه‌ آزمايشي است. جامعه آماري، دانش‌آموزان دختر پايه اوّل متوسطه دوره دوّم ناحيه 2 شهر تبريز را كه در سال تحصيلي 94-93 به تحصيل اشتغال داشتند و به تعداد 1024 نفر بودند، شامل مي‌شود. حجم نمونه نيز 70 نفر دانش‌آموز از جامعه مذكور مي‌باشد كه براي انتخاب آن‌ها از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي استفاده شده است. اين افراد به‌ طور تصادفي به دو گروه 35 نفره آزمايش و كنترل تقسيم شدند. براي گردآوري اطلاعات از پرسش‌نامه سازگاري دانش‌آموزان دبيرستاني سينها وسينك و پرسش‌نامه تعلل‌ورزي تاكمن استفاده شده است. با توجه به اين‌كه طرح پژوهش از نوع پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل است، پس از انتخاب تصادفي گروه‌هاي آزمايشي و كنترل، مداخله آزمايشي (آموزش مهارت‌هاي زندگي) بر روي گروه آزمايش به مدت 10 جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي (2 جلسه در هفته) اجرا گرديد و پس از اتمام برنامه آموزشي از هر دو گروه پس‌آزمون به عمل آمد. نتايج تحقيق نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي زندگي باعث افزايش انواع سازگاري (اعم از سازگاري كلّي، اجتماعي، عاطفي و آموزشي) وكاهش تعلل‌ورزي دانش‌آموزان گروه آزمايش در مقايسه با گروه گواه شده است (p<0/05).