رابطه فرهنگ مثبت انديشي آموزشي با پيشرفت تحصيلي دانش آموزان در درس زبان انگليسي دوره اول متوسطه

هدف اين پژوهش بررسي رابطه بين فرهنگ مثبت انديشي آموزشي معلمان در درس زبان انگليسي و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان بود. روش انجام تحقيق توصيفي (همبستگي) بود. 110 نفر از معلمان زبان انگليسي منطقه 15 تهران به عنوان نمونه در اين تحقيق مشاركت نمودند. ابزار اندازه گيري متغير فرهنگ مثبت انديشي آموزشي پرسشنامه هوي (2010) با ضريب پايايي 0/86 بود. براي سنجش متغير وابسته يعني پيشرفت تحصيلي دانش آموزان در درس زبان انگليسي از ميانگين نمرات كلاسي (خود گزارشي توسط معلمان ديربط) استفاده شد. داده هاي گردآوري شده به كمك شاخص هاي آمار توصيفي ميانگين، انحراف استاندارد، و ضريب همبستگي اسپيرمن و تحليل رگرسيون تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد وضعيت فرهنگ مثبت انديشي آموزشي در هر سه مولفه خودكارآمدي، تاكيد علمي، و اعتماد از ديدگاه معلمان در حد نسبتا نامناسب (پايين) ارزيابي شده است. وضعيت مثبت انديشي آموزشي معلمان زبان انگليسي با مدارك تحصيلي فوق ديپلم، ليسانس و فوق ليسانس يكسان و پايين است. بين معلمان زن و مرد نيز از اين لحاظ تفاوت معني دار وجود ندارد. نتيجه ديگر تحقيق نشان مي دهد كه بين فرهنگ مثبت انديشي آموزشي معلمان و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان در درس زبان انگليسي رابطه مثبت و معني داري وجود دارد. همچنين بين هر يك از مولفه هاي فرهنگ مذكور (احساس خودكارآمدي، اعتماد معلم و تاكيد علمي معلمان زيان انگليسي) و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان رابطه مثبت وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيوني نشان داد كه دو مولفه احساس خودكارآمدي و سطح اعتماد معلمان مي تواند احتمالا پيش بيني كننده پيشرفت تحصيلي باشد.