حكم اخلاقي «شهرت‌طلبي» از ديدگاه اخلاق اسلامي

Ethical Judgment of fame-seeking in Islamic Ethical View

«شهرت‌طلبي» يكي از اصلي‌ترين انگيزش‌هايي است كه امروزه عموم مردم را به انجام كارهاي بزرگ وامي‌دارد. قهرمان شدن نمايانگر انگيزه شهرت‌طلبي است كه اگر از انسان ستانده شود، گويا محرك ديگري براي انجام امور خود ندارد. تب شهرت‌طلبي، به‌نوعي همه جوامع را فراگرفته است، به‌گونه‌اي كه داوري درباره آن را با مشكل مواجه ساخته و مصاديق ناپسند، جاي خود را به مصاديق پسنديده داده است. پژوهش حاضر، ديدگاه‌هاي اخلاق‌پژوهان مسلمان را درباره شهرت‌طلبي بيان مي‌كند و پرسش‌هاي مطرح دراين‌باره را پاسخ مي‌گويد. اين مقاله، ارزش‌گذاري شهرت‌طلبي و تفكيك مصاديق مجاز از ناپسند و مذموم، و نيز موارد فاقد داوري را يادآور مي‌شود، سپس به بررسي منشأ و انگيزه‌ها، عوارض منفي و راه‌هاي درمان شهرت‌طلبي، مي‌پردازد.

Fame-seeking is regarded as one of the most basic emotions for all people to do important measures. As an instance, becoming a hero is based upon fame-seeking emotion that given human`s lack of it, there would be no any other motive for doing action. This emotin has included all societies to such an extent that good cases have been replaced by bad cases and make any judging in the field difficult. The paper studies Muslim scholars` views in the field and answers questions pertaining to it. It describes the way for judging fame-seeking, separates good cases from bad ones and refers to some cases not able to be judged.