اثر سه ماه تمرين هوازي بر بيان ژن TCF7L2 در بافت پانكراس موش ديابتي شده توسط نيكوتين آميد-استرپتوزوتوسين

Effect of three months aerobic training on TCF7L2 expression in pancreatic tissue in type 2 diabetes rats induced by streptozotocinnicotinamide

سابقه و هدف: تمرين ورزشي منظم به عنوان نوعي درمان غيردارويي در چاقي و ديابت نوع 2 معرفي شده و در عين حال مكانيسم هاي مولكولي عهده دار سازگاري هاي ژنتيكي به آن كمتر شناخته شده اند. هدف از مطالعه حاضر تعيين اثر 3 ماه تمرين هوازي بر بيان ژن TCF7L2 در بافت پانكراس و نيم رخ گليسميك در موش هاي صحرايي ديابتي نوع 2 است. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي 16 سر موش صحرايي نر ويستار ديابتي شده توسط نيكوتين آميد- استرپتوزوتوسين (30±220 گرم) به شيوه تصادفي به دو گروه ورزشي (8=n) و كنترل (8=n) تقسيم شدند. گروه ورزشي در يك برنامه تمرينات هوازي 3 ماهه به تعداد 3 جلسه در هفته شركت نموده و گروه كنترل در هيچ برنامه تمريني شركت نداشتند. بيان نسبي ژن TCF7L2 در بافت پانكراس، و گلوكز ناشتا و انسولين سرم در 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني در دو گروه اندازه گيري شد. نتايج: در مقايسه با موش هاي صحرائي گروه كنترل كاهش معني داري در سطح گلوكز ناشتا به واسطه مداخله تمريني در گروه ورزش مشاهده شد (0/001=P). انسولين سرم متعاقب تمرينات هوازي به ميزان معني داري افزايش يافت (0/014=P)، اما بيان نسبي ژن TCF7L2 در بافت پانكراس به واسطه تمرينات هوازي تغيير نكرد (0/876=P). نتيجه گيري: در مجموع مي توان گفت تمرينات هوازي طولاني مدت باعث بهبود نيم رخ گليسيمي و سطح انسولين در موش هاي صحرايي ديابتي نوع 2 منجر مي شود، اما اين بهبود را نمي توان به تغيير در بيانTCF7L2 در بافت پانكراس نسبت داد.

Background: Although less is known about the molecular mechanisms responsible for its genetic compatibility, regular training is identified as a non-pharmacological treatment for obesity and type-II diabetes. This study aimed to determine the effect of a 3 months aerobic training on pancreatic TCF7L2 expression and glycemic profile in type II diabetic rats. Materials and Methods: In this experimental study, type II diabetes was induced in male Wistar rats (n=16, weight: 220±30 g) by intraperitoneal injection of streptozotocinnicotinamide. Animals were randomly divided into Exercise (n=8) and Control (n=8) groups. Exercise group, but not Control group, was completed a 3 month aerobic training (3 sessions/week). Forty-eight hours after the last exercise session, the relative expression of pancreatic TCF7L2, fasting glucose and serum insulin were measured in two groups. Results: Compared to Control rats, exercise resulted in a significant decrease in fasting glucose in Exercise group (P=0.001). Serum insulin was increased significantly by aerobic training in Exercise group compared to Control one (P=0.014). However, pancreatic TCF7L2 expression did not change by aerobic training (P=0.876). Conclusion: Based on these data, while we concluded that a long-term aerobic training effectively improves the glycemic profile and insulin concentration of type II diabetic rats, such improvements cannot be attributed to TCF7L2 expression in pancreatic tissue.