عوامل اقتدار و مشروعيت حكومت علويان طبرستان

اوضاع نابسامان و آشفته خلافت عباسيان در ميانه سده سوم هجري، ستمگري و بي‌عدالتي عاملان عباسي در طبرستان و دوري مسافت طبرستان تا مركز خلافت عباسي، بستر مناسبي جهت تشكيل حكومت محلي علويان فراهم ساخت. علويان طبرستان با داعيه تأسيس حكومت شيعي مستقل و نفي سيادت عباسيان، زمام حكومت را به دست گرفتند. با توجه به نقش مشروعيت در بقا و دوام هر حكومت و اين كه تحكيم پايه‌هاي هر نظام سياسي و ثبات و پايداري آن بسته به ميزان مشروعيت آن نظام است؛ اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي، از طريق تحليل داده‌هاي تاريخي، عوامل اقتدار و مشروعيت علويان طبرستان را بررسي خواهد كرد. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه علويان طبرستان بر خلاف ديگر حكومت‌هاي هم زمان خود، مشروعيت خويش را از خليفه عباسي دريافت نكردند بلكه با استناد به انتساب خود به پيامبر-صلي الله عليه و آله- و وجاهت مردمي و عدالت‌طلبي و با توسل به مذهب شيعه، پايه‌هاي اقتدار و مشروعيت خويش را استحكام بخشيدند و بيش از نيم‌قرن دوام آوردند.