بررسي الگوي كنشگران حكايت هاي باب نخست كليله و دمنه

A Study of the Fables of the First Chapter of Kelile o Demne Based on Grimas’s Narrative Paradigm

يكي از نظريه هاي مطرح در حوزه روايت، نظريه گريماس است كه بر اساس تقابل هاي دوگانه متن طراحي شده است. اگرچه نظريه گريماس تا حدود بسيار زيادي قابل انطباق با قصه‏هاي متون ادب فارسي است، در پاره اي از موارد شاهد ناهم خواني هايي در اين زمينه هستيم. پژوهش حاضر به بررسي حكايت هاي باب اول كتاب كليله و دمنه از منظر نظريه‏ روايي گريماس پرداخته است. با بررسي صورت گرفته مشخص گرديد كه الگوي روايي گريماس را نمي توان به صورت كامل بر تمامي حكايت هاي كليله و دمنه منطبق دانست. در بعضي از حكايت ها اجزايي از طرح روايي گريماس با همديگر تلفيق مي شوند. اين موضوع با الگوي روايي گريماس در تضاد است؛ البته مي توان اين امر را برخاسته از تعليمي بودن كتاب كليله و دمنه دانست كه راويان حكايت ها بيشتر به مفهومي كه مي خواهند بيان كنند، توجه دارند، نه به ساختار حكايت. اگرچه بهره گيري از نظريات گوناگون در حوزه‏ روايت مي تواند موجب شناخت بهتر متون ادبي شود، با توجه به ويژگي هاي خاص قصه هاي ايراني، لازم است طرحي بومي براي بررسي ساختار روايي اين قصه ها ارائه گردد و يا به تناسب حكايات، تغييراتي در اين الگوها ايجاد شود.

Grimas’s narrative theory is one of the most important theories of narrative which have been presented based on the bilateral contrasts of the text. Although his theory is Applicable in some areas of Persian literary texts, in some parts we observe incompatibilities. In this paper, we examine the fables of the first chapter of Kelile o Demne based on Grimas’s narrative theory. In this study, we conclude that Grimas narrative theory is not applicable to all of the fables of Kelile o Demne. The components of Grimas’s theory have been synthesized in these fables. This is in contrast with Grimas’s narrative pattern, though it can be related to didacticism of Kelile o Demne in which the focus is on the content of their words not the structure. Although applying various literary theories in narrative area could lead us to a better understanding of the literary texts, due to the special features of Iranian fables, either an aboriginal paradigm or a change in the fables is required for investigation of narrative structures of these texts.