مقايسه ميزان پرخاشگري و سازگاري تحصيلي بر اساس سبك هاي دلبستگي

Comparative Study of Aggression and Academic Adjustment Based of Attachment Styles

هدف از پژوهش حاضر مقايسه پرخاشگري و سازگاري تحصيلي در انواع سبك هاي دلبستگي (ايمن، اجتنابي و دوسوگرا اضطرابي) بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل دانشجويان كارشناسي ارشد واحد كرج بودند كه در سال 95-94 تحصيل كردند. براي اين منظور نمونه اي به حجم 211 نفر به روش نمونه گيري تصادفي-خوشه اي انتخاب شدند. سپس پرسشنامه دلبستگي بزرگسالان (AAI)، پرخاشگري باس و پري و سازگاري تحصيلي بيكر وسيرياك توسط دانشجويان تكميل گرديد. داده ها با استفاده از t مستقل و تحليل واريانس يك راهه مورد تحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش نشان داد كه ميزان پرخاشگري كل و نيز زيرمقياس هاي پرخاشگري فيزيكي، خصومت و خشم در دانشجويان ايمن به طور معناداري كمتر از دانشجويان ناايمن است (p<0/001، t=3/06). اما در زيرمقياس كلامي بين دانشجويان ايمن و ناايمن تفاوتي وجود ندارد (p>0/001، t=0/72). همچنين ميزان سازگاري تحصيلي نيز در اين دانشجويان به طور معناداري بيشتر از دانشجويان ناايمن ميباشد (p<0/001، t=3/14). از نتايج ديگر پژوهش حاضر اين بود كه بين پرخاشگري در گروه دلبسته دوسوگرا/ اضطرابي و گروه ايمن و اجتنابي به طور معناداري تفاوت وجود دارد به طوري كه ميزان پرخاشگري در دانشجويان با دلبستگي دوسوگرا نسبت به دانشجويان با دلبستگي ايمن و اجتنابي بيشتر است (p<0/001، t=5/708). بر اساس اي پژوهش حاضر ميتوان نتيجه گرفت براي نيل به سازگاري تحصيلي و كاهش پرخاشگري در دانشجويان عوامل مداخله گر نظير دلبستگي بايد مد نظر قرار گيرد.