كاربرد پلي كلرور سولفات آلومينيوم در تصفيه آب و مقايسه آن با ساير مواد منعقدكننده ها

با توجه به اهميت آب در زندگي و همچنين مسائل محيط زيستي، تصفيه آن از اهميت خاصي برخوردار مي باشد. به طور كلي در تصفيه آب و فاضلاب از روش هاي مختلفي از جمله ته نشيني و فيلتراسيون و روش هاي بيولوژيكي استفاده مي شود. يكي از مهمترين روش هاي تصفيه آب و فاضلاب، منعقدسازي مواد زائد موجود در آب به وسيله منعقد كننده ها مي باشد. عموما عمل رسوب دهي توسط نيروي جاذبه انجام ميشود. منتها در اين ميان مي توان از روش هايي (افزودن مواد منعقد كننده) براي افزايش سرعت رسوب دهي استفاده كرد. مواد منعقد كننده داراي انواع مختلفي مي باشند كه عبارتند از: منعقد كننده هاي غير آلي (معدني)، منعقد كننده هاي آلي سنتزي، منعقد كننده هاي طبيعي. در اين پژوهش از منعقد كننده هاي معدني هم چون پلي كلرور آلومينيوم و پلي كلرور سولفات آلومينيوم و كلرور آهن و سولفات آلومينيوم استفاده شده است. پلي كلرور سولفات آلومينيوم در مقايسه با ديگر تصفيه كننده هاي غيرآلي داراي ويژگي هايي همچون ميزان مصرف كمتر، توليد لجن كمتر، ته نشيني سريع مي باشد. به خاطر همين در اين تحقيق روش ساخت ماده مذكور بحث شده و همچنين ميزان رسوب دهي منعقد كننده هاي مختلف مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج حاصل نشان ميدهد كه با در نظر گرفتن زمان ثابت ته نشيني ( 90 دقيقه)، ميزان رسوب دهي بر اساس افزايش غلظت مواد منعقد كننده تا يك ميزان حدي افزايش مييابد. همچنين در غلظت ثابت مواد منعقد كننده ميزان رسوب دهي پلي كلرور سولفات آلومينيوم بيشتر از ساير مواد ميباشد