عموميت ارسال پيامبران از منظر قرآن كريم

آن‌گونه كه از ظاهر برخي از آيات قرآن كريم برمي‌آيد سخن از عموميت نبوت و ارسال پيامبران براي همۀ مناطق زمين است به اين‌صورت كه نبوت، حقيقتي فراگير و شامل همۀ امت‌ها و اقوام است. اما اين سخن قرآن با گزارش‌هاي تاريخي سازگاري ندارد، زيرا تاريخ فقط از وجود پيامبران در منطقۀ خاورميانه سخن مي‌گويد و هيچ گزارش معتبر تاريخي دربارۀ وجود پيامبران در ساير مناطق و تمدن‌هاي بزرگ جهان وجود ندارد. ناسازگاري قرآن و تاريخ در اين مسئله را مي‌توان با دو رويكرد بررسي كرد: رويكرد تاريخي و تفسيري. در اين مقاله با توجه به رويكرد دوم، بحث مي‌شود كه حتي اگر صحت گزارش تاريخ دربارۀ نبودن پيامبران در ساير مناطق جهان را بپذيريم، مي‌توان نشان داد كه تاريخ با سخن قرآن در اين زمينه تعارض ندارد. به اين منظور، سه واژۀ نذير، امت و رسول در اين آيات بررسي مي‌شود و نشان مي‌دهيم كه مي‌توان با تفسير اين سه واژه و به‌ويژه واژۀ «امت» آيات مربوط به فراگير بودن وحي و نبوت را چنان تفسير كرد كه با تاريخ ناسازگار نباشد.