الگوي كشت پيشنهادي براي حوضه آبريز درياچه اروميه

پديده خشك شدن درياچه اروميه، نتيجه توسعه نامتوازن و غلبه منافع فردي بر منافع عمومي مي باشد و نجات آن به همبستگي ملي با ناديده گرفتن منافع فردي و توجه عميق به سرمايه هاي اجتماعي با انديشه نوين براي فردا نياز دارد. در اين مقاله با نگرشي به تفكر «از قطره تا دريا» الگوي كشت پيشنهادي براي حوضه آبريز درياچه اروميه در قالب برنامه ريزي براي شرايط بحراني و خشكسالي و همگام با استفاده بهينه از منابع آب در بخشهاي صنعت، شرب و بهداشت و كشاورزي، ارائه ميگردد تا ضمن ثابت ماندن سطح كشت و توليد، مقدار آب مورد نياز با 40 درصد كاهش تلفات آب (با حداكثر استفاده از منابع آب در مراحل انتقال و آبياري داخل مزارع و باغ ها و كاربرد روشهاي حفظ رطوبت حداكثري خاك) ارزش توليدات كشاورزي تا چهار برابر افزايش يافته و با تامين حقابه درياچه اروميه در حد 3/1 ميليارد مترمكعب سالانه، نجات درياچه را در طول ده سال آينده شاهد باشيم.