نقد و بررسي ايده نسبيت ظواهر قرآن با تكيه بر ايده نسبيت متشابهات قرآن علامه طباطبايي (ره)

علامه طباطبايي (ره) حسب روايت (المحكم ما يعمل به و المتشابه ما اشتبه علي جاهله) ايده نسبيت متشابهات قرآن را مطرح مي‌فرمايد. اين ايده، ايده ديگري را بر صفحه ذهن پديد مي‌آورد كه آيا نسبت به ظواهر قرآن نيز مي‌توان چنين گفت؟ ايده نسبيت ظواهر قرآن باعث بررسي بيشتر پيرامون دو سؤال مهم 1. ظاهر به چه معنا و براي چه كسي؟ و 2. حجيت براي چه كسي و با چه شاخصي؟ مي‌شود. به نظر مي‌رسد ظاهر به هر دو معناي خود (معناي راجحِ همراه معناي احتمالي ديگر يا معناي ترسيمي در ذهن بدون معناي احتمالي ديگر) كه باشد و براي هر كسي كه پديدار شود، بي‌نياز از فحص قواعدي و قرائني نيست. در مواجهه با نسبيت ظواهر چه نسبيت درون‌فردي (حالات يك آيه براي يك نفر) و چه نسبيت ميان‌فردي (حالات يك آيه براي دو فرد يا بيشتر) بايد فاصله ظهور معناي ترسيمي تا وصول به معناي تثبيتي و مراد جدي با فحص روشمند پر شود تا به طمأنينه معنايي و حجت‌بخش برسيم؟