استلزامات سياسي آموزه »توحيد» در تبيين مشروعيت الهي و نقد «مشروعيت مردمي» و «مشروعيت دوگانه»

«مشروعيت» از جمله مسائلي است كه همه نظام‏ هاي سياسي در مواجهه با آن قرار گرفته و بايد پاسخي مناسب براي آن داشته باشند. نظام سياسي اسلام در مواجهه با مسئله «مشروعيت»، ضمن طرح نظريه «مشروعيت الهي»، ساير نظريه ‏هاي مشروعيت را به چالش مي‏ كشد. نكته مهم آنكه نظريه «مشروعيت الهي» مبتني بر «نگرش توحيدي» است و از طريق لوازمات و استلزامات «آموزه توحيد» استنباط مي‏ گردد. اين امر متوقف بر آن است كه آموزه توحيد را از حالت انتزاعي و تجريدي، كه در علم كلام از آن بحث مي‏شود، رهانيده و به‏ مثابه آموزه كاربردي بدان نگريسته شود. اين پژوهش، كه به صورت توصيفي ـ تحليلي صورت گرفته، بر آن است كه با استفاده از استلزامات سياسي آموزه «توحيد»، ضمن اثبات نظريه «مشروعيت الهي»، نظريه‏ هاي «مشروعيت مردمي» و «مشروعيت دوگانه» را نقد و ارزيابي كند.