مقايسة «رجاء» در قرآن و مزامير

Comparison of hope in the Quran and the Psalms

«رجاء» عاملي حياتي در زندگي انسان و جزء لاينفك آن است. نبود آن آدمي را به يأس و افسردگي دچار كرده، روند طبيعي زندگي انسان را متوقف مي‌سازد؛ زيرا بدون اميد، انسان تلاشي براي ادامة حيات و برآوردن نيازهاي زندگي خويش نخواهد كرد. اديان الهي نيز بر اهميت و نقش اين خصوصيت رواني انسان آگاه بوده‌اند و در متون خود به آن بسيار پرداخته‌اند. اين پژوهش مفهوم و جايگاه اميد را در كتب مقدس دو دين اسلام و يهود مورد بررسي قرار داده است. آيات متعددي در قرآن وجود دارد كه با تأكيد بر صفات رحمت و بخشايندگي خداوند، اميد را در دل مؤمنان زنده نگه مي‌دارد. آياتي نيز وجود دارد كه نااميدي را تقبيح كرده، به مؤمنان اميد مي‌دهد. در مزامير نيز بر اميد به عنوان عامل محركة انسان تأكيد فراواني شده است. در جاهاي مختلفي از مزامير كه قوم دچار نااميدي مي‌شوند، پيامبران يهود شروع به اميدبخشي به مردم مي‌كنند تا آنها را به زندگي عادي خود برگردانند و اين اهميت اميدبخشي را در مزامير به‌خوبي نشان مي‌دهد.

Hope is a crucial factor in human life and is an integral part of it. Its lack makes people hopeless and depressed, and consequently their normal lives stop. Without it, people will not try to survive and meet the needs of their lives. Divine Religions emphasize the importance and role of this human psychological characteristic and consider the despair of the mercy of God as a great sin. This study has focused on the meaning and place of the hope in the holy books of Judaism and Islam .There are several verses in the Quran that they revive the hope in the hearts of the faithful through God’s mercy and compassion. There are also verses that denounce despair and give hope to the faithful. In the Psalms, hope is also strongly emphasized as a vital factor in human beings. In the Psalms, there are several situations that when the tribe got disappointed, the prophets began to give hope to the people so that the people could get back to their normal lives. Moreover, this emphasis on hope is quite clear throughout the psalms.