ذهني‌گرايي ، بيناذهنيت و كنش خلاق در مكتب اتريشي

مساله‌ ذهنيت و نسبت تعاملي آن با زمينه‌ اجتماعي و نهادي از جمله مسايلي است كه به تازگي در رهيافت‌هاي نوين در حوزه‌ تبيين كنش انساني در نظريه‌هاي اجتماعي و اقتصادي مورد توجه قرار گرفته است. كاستي‌هاي برآمده از فردگرايي روش‌شناختي خام كه پديده‌هاي اجتماعي را فارغ از تعامل‌ها و روابط ميان‌فردي تبيين مي‌كنند، ضرورت به ميان آوردن رويكردهاي تفسيرگرا در تحليل اين پديده‌ها را بيش از پيش آشكار ساخته است. اين مقاله مي‌كوشد تا با واكاوي ذهني‌گرايي و ارتباط هستي‌شناختي گريزناپذير آن با زمينه‌ اجتماعي، راه را براي درك بهتر مفهوم ميان‌ذهنيت فراهم سازد. در اين راه، ضمن كاوش در مضامين نظري مستتر در مواضع معرفت‌شناسانه‌ برخي از بزرگ‌ترين متفكران مكتب اتريشي علم اقتصاد، كنش خلاق كارآفرين -به مثابه‌ يكي از پيش‌ران‌هاي اصلي توسعه- را در چارچوب مفهومي تفسيرگرا و نهادگرايانه بازتعريف مي‌شود و ضمن نقد اجمالي رويكردهاي مسلط در اين حوزه، ميان‌ ذهنيت به عنوان يكي از مولفه‌هاي تبيين‌گر آن معرفي مي‌شود.