ماهيت شرط حفظ مالكيت در حقوق ايران و فرانسه

A Study on Validity of Reservation of Title Clause

اين مقاله تلاشي براي معلوم شدن ماهيت شرط حفظ مالكيت است. براي روشن شدن اين موضوع بايد اعتبار اين شرط در چارچوب مباني فقهي اعتبار شروط ضمن عقد كه در مواد 232 تا 234 قانون مدني نيز به آن اشاره شده است، بررسي شود. به موجب شرط حفظ مالكيت، مالكيت مبيع، حتي اگر عين معين باشد، تا حلول اجلي معين و يا وقوع امري خاص به تاخير مي افتد. بنابراين، طرفين در مهم ترين اثر وضعي عقد، دخل و تصرف مي نمايند. براي ورود به بحث، ماهيت اين شرط در حقوق فرانسه مطالعه خواهد شد، اما هدف اصلي اين مقاله، تعيين ماهيت و آثار آن در حقوق ايران است. پذيرش اعتبار اين شرط، با توجه به مقررات قانوني مربوط به شروط مبطل و باطل دشوار است، اما به نظر مي رسد كه در حقوق ايران راهكارهاي قانوني براي توجيه صحت اين شرط وجود داشته باشد.

The main purpose of this Article is to determine the nature and effects of Reservation of Title Clauses in Iranian Law. To bring out the exact comprehension of its nature in Iranian Law، the study of the matter in other legal systems would be required. Although it is not always easy to pass upon the question of validity of these clauses in Iranian law، but by highlighting the security interest in such contracts، the validity of this clause may be justifiable in some cases.